- อี อมาร์ เพรสตาร์ ไอน์ -   บ้านเมืองเปลี่ยนไปแล้ว

- ฮาน มาธอน เน เนน -   ข้าสัมผัสได้จากช่อง NBT

- ฮาน มาธอน เน ฮาย -   ข้าสัมผัสได้จากเว็บพันทิป

- อาฮาน โนธอน เน กวิลิธ -   ข้าได้กลิ่นจากหน้าหนังสือพิมพ์

หลายสิ่งหลายอย่างสูญสิ้นเลือนหายไป

คนที่ยังอยู่ไซร้ก็จำกันไม่ได้แล้ว...

อภินิหารส้นติงป่วนชาติ 

ภาค 1  ขี้ข้าซ่อนเร้น

ทุกอย่างมันเริ่มขึ้นเมื่อแผ่นดินมิดเดิล เอิร์ธล่วงเข้าสู่ยุคที่สอง 

เซาเหลี่ยม ผู้ปกครองแผ่นดินที่ได้รับเลือกจากประชาชนเพราะภาพลักษณ์ดีงามน่าเลื่อมใสในอดีต เกิดลุ่มหลงในอำนาจและสมบัติพัสถานเหลือคณานับ และเริ่มคิดการใหญ่

ในแผ่นดิน ไพร่ฟ้าหน้าดำล้วนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเซาเหลี่ยม เว้นเพียงเหล่า อัมหมาด อมตชนผู้ปราดเรื่องและทรงอำนาจ ผู้เป็นตัวแทนขององค์อิลูวาทาร์ผู้เป็นหนึ่ง

เซาเหลี่ยมคิดล้มล้างกลุ่มอัมหมาด เพื่อที่จะได้เป็นผู้ติดต่อกับองค์อิลูวาทาร์โดยตรง และได้รับมอบพลังไร้เทียมทานในการควบคุมสรรพสิ่งไว้ในกำมือ

แต่เหล่าอัมหมาดนั้นสูงศักดิ์เกินเอื้อม และมีผู้สนับสนุนเกินกว่าที่มันจะตอแยได้โดยง่าย เซาเหลี่ยมจึงคิดประดิษฐ์สุดยอดอาวุธแห่งพิภพขึ้นเพื่อเพิ่มความได้เปรียบให้ตนเอง

ท่อน้ำเลี้ยง!!!

"ท่อเดียวเพื่อครองพิภพ

ท่อเดียวเพื่อค้นพบ (พวกหน้าโง่ที่พร้อมจะ) จบ (เห่เพื่อกูจากทั่ว) หล้า

ท่อเดียวเพื่อสาปสิ้นทุกวิญญาณ์ (ที่อาจหาญต่อต้านกู)

พันธนา (เหล่าข้าทาสบริวาร) ไว้ในความมืดมน"

ด้วยอำนาจของท่อน้ำเลี้ยง เซาเหลี่ยมสามารถเพาะอิทธิพลต่อข้าหลวงระดับสูงได้หลายนาย และชักจูงให้มาเป็น แก็นนัม หรือหัวหน้ากลุ่มต่อต้านเหล่าอัมหมาด มีเซาเหลี่ยมชักใยอยู่เบื้องหลัง

แก็นนัมแต่ละคนก็ไปปลุกปั่นฝูงชนจากทั่วทุกสารทิศให้มาเข้าร่วม ซึ่งล้วนแต่มีหน้าตางดงาม แสดงถึงสติปัญญาอันสูงส่งทั้งสิ้น

รู้ตัวอีกที เซาเหลี่ยมก็สั่งสมกองกำลังไว้มากเหลือคณา มีอำนาจเย้ยฟ้าท้าดิน

เพียงกระดิกนิ้วมือนิ้วเท้า หน้าไหนที่คิดท้าทายเป็นต้องม้วยมรณ์

ในขณะที่ชาวบ้านส่วนใหญ่ใช้ชีวิตภายใต้เงามืดด้วยความหวาดหวั่น ผู้กล้ากลุ่มหนึ่งร่วมกันดื่มน้ำสาบาน

เกิดเป็นกลุ่ม พัลทมิธ มุ่งหมายโค่นล้มทรราชย์เซาเหลี่ยม มาดแม้นตนเองต้องวายชีวา

กลุ่มพัลทมิธรวบรวมเสรีชนจากทั่วหล้าที่ไม่ยอมรับการกดขี่ของเซาเหลี่ยม

แน่นอนว่าสร้างความไม่พอใจให้เซาเหลี่ยมและข้าทาสบริวารยิ่งนัก

ความขัดแย้งระหว่างสองฝ่ายคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นแตกหัก

ประชาชนที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดพากันหลบหนีด้วยความหวาดกลัว

ในช่วงเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ ก่อนจะมีการปะทะกันของกองกำลังสองฝ่ายนั้นเอง

ทหารหาญซึ่งจงรักภักดีต่อองค์อิลูวาทาร์ และเห็นแก่ความสงบสุขของแผ่นดินมิดเดิลเอิร์ธเหนืออื่นใด ได้ตัดสินใจ...

...ตัดท่อน้ำเลี้ยง ยุติพลังอำนาจทั้งมวลของเซาเหลี่ยม

เมื่อไร้ซึ่งท่อน้ำเลี้ยง มวลชนที่ต่อสู้เพื่อจอมทรราชย์ถึงกับล้มครืนระเนระนาด จากนั้นก็เผ่นหนีกันผ้าผ่อนแทบหลุด

เซาเหลี่ยมเอง ทันทีที่สำนึกได้ว่าตนเองปราศจากอำนาจและผู้สนับสนุน ก็รีบปลดชุดเกราะและพัศตราภรณ์ วิ่งหนีหายไปในหมู่ฝูงชนที่กำลังแตกฮืออย่างรวดเร็วจนไฟแทบลุก

ฝ่ายพัลทมิธพากันโห่ร้องชอบใจในชัยชนะ แม้จะไม่ได้มาจากฝีมือพวกตนโดยตรง

ไพร่ฟ้าที่ติดตามข่าวสารในแต่ละหมู่บ้านต่างตบไม้ตบมือดังอื้ออึงอล

บ้างก็ร้องรำทำเพลงสรวลเสเฮฮา ยินดีปรีดาที่ทั่วหล้ากลับสู่ความสงบสุข

บางคนดีใจออกนอกหน้า ถึงขนาดใช้ฤกษ์งามยามดีเช่นนี้สารภาพความรักต่อกัน

ทางด้านผู้สนับสนุนเซาเหลี่ยม แม้จะอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ แต่ก็มักจะออกมาแสดงความไม่พอใจเป็นระยะ เช่น กล่าวโจมตีเหล่าอัมหมาด ทหารหาญ และกลุ่มพัลทมิธ รวมถึงเชิญชวนชาวบ้านให้เข้าร่วมกับพวกตน

ซึ่งชาวบ้านส่วนใหญ่ที่มีสติปัญญามากพอ มักจะรู้สึกว่าถ้อยคำและน้ำเสียงของกลุ่มผู้สนับสนุนเซาเหลี่ยมนั้นช่างระคายเคืองโสตประสาทสิ้นดี

จนบางคนออกมาประกาศว่า ยินดีฟังสุกรขับกล่อมเพลงฉ่อย ดีกว่าสนทนาร่วมกับบริวารของเซาเหลี่ยม

ใช้เวลาไม่นาน ชีวิตทั่วหล้าก็กลับสู่วิถีปกติอีกครั้ง

ด้วยเหตุดังนี้ ยุคที่สองของมิดเดิล เอิร์ธก็สิ้นสุดลง ยุคที่สามเข้ามาแทนที่

แต่นั่นก็เป็นอีกเรื่องราวหนึ่ง ซึ่งเราจะกล่าวถึงในโอกาสต่อไป...

...

ณ ดินแดนสุดขอบโลก ห่างไกลจากอารยธรรมหลายแสนโยชน์

ในถ้ำอันมืดมิด ชีวิตหนึ่ง คนก็ไม่ใช่ สัตว์ก็ยิ่งไม่ใช่ใหญ่ นั่งจับเจ่าหวนรำลึกถึงอดีตอันหอมหวาน วันวานที่ซึ่งแผ่นฟ้าใกล้เพียงเอื้อม พลางคิดหาวิธีกลับสู่จุดเดิมอีกครั้ง...

"...ของรักของข้า อำนาจของข้า..."

...ยังมีต่อ...